NA WSTĘPIE!
Przepraszam za cisze, przerwę. Życie nie zawsze układa się jak byśmy chcieli. Zwłaszcza gdy w grę wchodzą problemy ze zdrowiem różnej kategorii. Tak czy inaczej postanowiłam odnaleźć tego bloga i dokończyć tutaj publikować tą historię, tak jak robię to też na wattpadzie. Tak więc bez przeciągania, zapraszam na kolejny rozdział tej opowieści.
_______________________________________________
Staje i widać jak się w niej gotuje. Przyjaciółki Julki powstrzymują się by nie wybuchnąć śmiechem z powodu miny Amandy.
- Mateusz, musimy porozmawiać! - mówi stanowczo do chłopaka.
- To mów. - odpowiada jej obojętnie chłopak, obejmując mnie.
- Na osobności. - widać jej zmieszanie mimo pewności siebie.
- Nie ma potrzeby, słucham. - odpowiada chłopak i całuje mnie w policzek na co się uśmiecham. Dziewczyna zaczyna się denerwować.
- Okej, niech będzie. Możesz mi powiedzieć co to ma znaczyć? Żarty sobie robisz? - wylewa z siebie słowa, które dusiła przychodząc tu.
- Żarty to robiłem sobie jak byłem z Tobą, ale w sumie nawet tego żałuje. Z Julką to co innego więc możesz dać sobie spokój i idź, nie marnuj naszego czasu. - odpowiada stanowczo i odwraca twarz w kierunku swojej dziewczyny tym razem całując ją krótko w usta, co dziewczyna odwzajemnia. Amanda na to wszystko otwiera szeroko buzie, a później odwraca się wkurzona na pięcie i odchodzi daleko. Słychać z oddali jak krzyczy na swoje przyjaciółki (pomocnice czy jakkolwiek inaczej je nazwać). A my wybuchamy śmiechem.
- Widzieliście jej reakcje. - odzywa się Magda.
- To było genialne Mateusz, zaczynam Cię lubić. - dodaje Aśka i trąca delikatnie chłopaka w ramie. On się jedynie uśmiecha i przytula do siebie mocno Julkę, która przymyka oczy czując jego zapach i ciepło. Siedzą tak jeszcze jakiś czas, rozmawiają, wygłupiają się. W końcu przychodzi pora na kolacje. Kierują się całą czwórką razem do stołówki. Nowa para czuje na sobie wzrok każdego zgromadzonego w pomieszczeniu, nie ma się co dziwić. Sytuacja, której nikt by się nie spodziewał, a jednak. Każde z nich wybiera to na co ma ochotę i siadają przy wolnym stoliku. W ciszy zaczynają konsumować wieczorny posiłek gdy nagle....
- Czy Ty do reszty zwariowałeś?! - słychać uniesiony głos za plecami Mateusza. Chłopak odwraca się i widzi swojego byłego przyjaciela. - Kiedy zamierzałeś mi powiedzieć? Przecież widziałem jak się zachowujesz, a i tak próbowałeś mi wmówić co innego. To jest fair?!- Dodaje po chwili ciągle uniesionym głosem. Mateusz spokojnie wstaje, stając twarzą w twarz z blondynem. Spogląda mu w oczy próbując coś wyczytać, ale widzi pustkę.
- Zazdrosny jesteś? Mówiłem Ci, że masz się nie interesować. Z resztą, zamiast ze mną rozmawiać, podpytać to tylko pamiętałeś o mnie jak chodziło o imprezę czy zaliczenie panienek. Taki z Ciebie kumpel, także daruj sobie. Nic nie jestem Ci winien. - odpowiada brunet i z powrotem zajmuje swoje miejsce przy stoliku. Nie jest mu jednak dane kontynuować kolacji bo czuje rękę na ramieniu.
- Nie skończyłem. - syczy Kamil przez zęby.
- A ja tak, spadaj. - odpowiada Mateusz nawet nie patrząc na swojego byłego przyjaciela. Kamil chce jeszcze coś powiedzieć, ale zauważa wzrok nauczycieli na sobie, którzy właśnie weszli na stołówkę. Odpuszcza, ale nie zamierza tego tak zostawić. Nie daruje mu tego i nie ma zamiaru pozwolić by od tak układał sobie życie po tym jak go potraktował. Już wie co zrobi, a zachowanie Mateusza go tylko uświadomiło, że to jest słuszne.
Taaa, ciekawe dla kogo słuszne. No, ale jak zemsta to zemsta. Nie wiem za co, dlaczego, ale takich ludzi nie zrozumiesz, nie idzie i tacy ludzie się nie zmieniają. Jedno było pewne, w najbliższych dniach miało się dziać i to jeszcze przed konkursem finałowym. Tylko sami zainteresowani nie zdawali sobie zupełnie sprawy z tego co ich czeka, a miało to mieć niemałe ani miłe konsekwencje.
********************************************
„Kochanie, przyjdź za 20 minut przed domek fortepianowy. Buziaki"
Dostałam smsa od Mateusza. Do wieczora mieliśmy się nie widzieć bo ustaliliśmy, że każde z nas trochę poćwiczy przed finałowym występem. Jednak widząc wiadomość ucieszyłam się. Dziś mało co się widzieliśmy, a ja się tak związałam, że najlepiej bym się nie rozstawała. Nie wiem co będzie gdy wrócimy do Polski. No, ale jakoś damy radę. Teraz jest teraz. Odłożyłam gitarę na łóżko, zamknęłam zeszyt i ruszyłam powolnym krokiem w określone miejsce. Gdybym wiedziała...
Dotarłam na miejsce i stając przy drzwiach usłyszałam jakieś głosy. Nie były one jednak ze środka, a docierały zza domku. Powoli pokierowałam się i już po kilku krokach mogłam usłyszeć rozmowę.
- Dobra, nie chciałeś rozmawiać na stołówce, to teraz dokończymy rozmowę. Nikogo nie ma, nie słyszą nas, mów prawdę. To żart prawda? - słyszę głos, który kojarzę. To chyba Kamil.
- Jaki żart? Stary, nie chce mi się z Tobą rozmawiać. - drugi głos należy zdecydowanie do Mateusza. O co tu chodzi? Chodź nie powinnam, to zostaje w ukryciu i słucham ich dalej. Zaczynam odczuwać niepewność i strach. Nakręcam się nie potrzebnie czy to znowu jakieś moje przeczucia, które nigdy nie wróżą nic dobrego..
- Spokojnie, Mati. Jesteśmy sami, reszta przecież siedzi w swoich domkach. Wkręcasz tą małą by Ci zaufała, by myślała, że to tak na poważnie tak? A potem co, złamiesz serce bo nie chciała Ci wejść do łóżka czy najpierw ją zaliczysz ? - mówi Kamil, a ja zmrożona na te słowa czekam z niecierpliwością co odpowie Mateusz. Boje się, cholernie się boje co usłyszę. Najgorzej, że chłopak milczy, a ja wiem, że cisza w takich sytuacjach nie wróży nigdy nic dobrego. Słyszę jak nabiera powietrze i odpowiada.
----------------------------------------------------------------
Zwrot akcji, co tu się będzie działo?? Czekam na Wasze typy :)
